...
...
...

De afgelopen week had ACMA 34 kampeerders over de vloer voor het Mission Aviation Camp. Vijf dagen lang heb ik (René) samen met de andere studenten een programma voor deze jongeren georganiseerd.

Het was een mooi kamp, met veel hoogtepunten. Er was veel aandacht voor "devotions" (bezinning). Diverse ACMA studenten hebben hun levensverhaal gedeeld, de "Flying Bible Man" heeft een avond gesproken en we hebben de film "End of the Spear" gekeken. Daarnaast zijn we op excursie geweest naar de Air Ambulance en de Police Air Wing (trauma helikopter en politie luchtvaartdienst). Ook hebben alle campers een joyflight (rondvluchtje) gehad en sommigen hadden een proef-instructie-vlucht geboekt.

Ik organiseerde lessen voor de kampeerders. In totaal hebben ze zes lessen gehad in diverse luchtvaartgerelateerde vakken. Ook zat daar een werkplaats opdracht bij en een vliegsimulator sessie. Iedere les werd gegeven door twee ACMA studenten die hun best hebben gedaan het zo praktisch mogelijk te maken. Ik heb samen met Tim een les gegeven in "Het principe van vlucht". Over het algemeen waren de campers erg geboeid door de onderwerpen en sommigen maakten zelf notities tijdens de lessen!

Het blijft vreemd welke afstanden Australiërs afleggen om dit kamp mee te maken. Een derde van de jongeren kwam met het vliegtuig naar het kamp! Sommige kwamen uit Townsville (2.000 km) of uit Tasmanie (500 km). De Flying Bible Man was zelfs speciaal uit Darwin gekomen om te spreken op het kamp (3.000 km). Voor ons Nederlanders is dat een heel raar idee. Je gaat niet voor 5 daagjes kamp naar Zuid-Spanje of naar Parijs met het vliegtuig. In Australië is dat echter vrij normaal.


Flying Bible Man

De jongeren waren geraakt door de motivatie en de vriendelijkheid van de leiders en hebben veel geleerd over hun geloof in God (Mission) en de luchtvaart (Aviation). Een paar reacties van jongeren waren:
- "Ik vond het heel bijzonder dat ik mezelf kon zijn en werd geaccepteerd zoals ik was. Ik hoefde geen masker op te houden." (een meisje)
- "Het was gaaf dat iedereen zo aardig tegen elkaar was. Bij mijn vrienden thuis is dat niet altijd zo."

Ik vond het fijn om deel uit te kunnen maken van dit kamp. Het is bijzonder om een stukje input te hebben in de boeiende levens van deze tieners. Voor sommigen zal het kamp levensveranderend zijn.

Hier een uitstekende video, gemaakt door James:

ACMA Camp 2010 from Rene.Janneke on Vimeo.

Afgelopen dinsdag heb ik mijn Private Pilot's license gehaald! Mijn eerste piloten brevet!

De opleiding vervolgt nu naar het Commerciële Brevet. (Voor een overzicht van de vliegopleiding zie "Onze opleiding")

Inmiddels ben ik begonnen met de volgende module: Night VFR rating (aantekening voor nachtvliegen op het zicht). Dit is een combinatie van vliegen op het zicht en vliegen aan de hand van de instrumenten. We vliegen bij maanlicht, of zelfs in het pikkedonker, navigerend op de lichtjes van steden en wegen.

Hieronder een filmpje. Omdat ons vliegveld Coldstream geen verlichting heeft, vliegen we eerst naar een ander vliegveld, Mangalore, dat ongeveer een half uurtje vliegen ten noorden van Coldstream ligt. Vanaf daar krijgen we instructie in het nachtvliegen.

Op dit moment ben ik bezig met de module Navigatie vluchten. Vandaag stond vlucht 5.10 op het programma. De route gaat over een afstand van 453 km, vanaf ons vliegveld Coldstream als eerste naar Echuca in het noorden. Daarna terug via hartje Melbourne weer naar de thuisbasis terug. Echter deze vlucht verliep anders dan gepland...

Nadat Andrew (mijn instructeur) en ik aan de luchtverkeersleiding hebben doorgegeven wat ons plan is, en wanneer we terug denken te zijn (als we ons niet terug melden op een afgesproken tijd start men een zgn. "Search and Rescue" (zoektocht)), stijgen we op van vliegveld Coldstream. We zetten koers naar het noorden richting Euchuca. Als eerste moeten we de "Great Dividing Range" over. Een bergrug die Melbourne ten Noorden afschermd. De bewolking is gelukkig vandaag hoog genoeg, zodat we er makkelijk overheen kunnen. Andrew laat me laag over het terrein vliegen, waardoor het moeilijker is te navigeren. Ik heb dan minder overzicht en moet vooruit proberen te denken. De snelheid is ong. 180 km/u, dus herkenningspunten 'vliegen' snel voorbij!

We navigeren net zoals Columbus in 1500. Ik zet het toestel op een kompas koers. Na een tijdje kijken we op ons horloge en bepalen we waar op de kaart we nu vliegen. Vervolgens kijk ik naar buiten of het plaatje uit het raam klopt met de afdruk op de kaart. Het klinkt bijna té simpel voor de luchtvaart, maar het werkt uitstekend! De hele route (453 km) zullen we deze methode gebruiken.

Totdat we bij Seymour komen, want daar vertelt Andrew me dat er 'plotseling' verderop een band met dikke bewolking, slecht zicht en onweersbuien te zien is. Andrew vraagt me wat ik ga doen. Ik vertel hem dat ik graag naar Echuka had gewild, maar dat ik bang ben dat dat niet gaat lukken. Ik besluit om van Seymour rechtstreeks maar Kyneton te vliegen en daar mijn vliegplan weer op te pakken. (de rode lijn) Nu moet ik deze lijn op de kaart tekenen om de koers op te kunnen meten. Met maar één hand om potlood, lineaal en de kaart vast te houden... kom ik handen tekort. Na wat gefriemel heb ik een nieuwe te sturen koers. Na 22 minuten komen we vlak bij Kyneton uit.


Nu vervolgen we het vliegplan naar Romsey

Romsey airport. Andrew laat mij een Touch and Go (doorstart) doen.

Nu moeten we het gecontroleerde luchtruim van Melbourne binnen vliegen, om in hartje Melbourne uit te komen bij vliegveld Essendon, onze volgende bestemming. Ik moet via de radio om toestemming vragen. Dit gaat bijv. Als volgt:

"Essendon Toren, Mike-India-Sierra (dat zijn wij), at Kalkallo, 1500 feet, received Foxtrot, request airways clearance".
Essendon Toren antwoord terug met:
"Mike-India-Sierra (dat zijn wij), track direct Essendon, 1500".
We mogen het luchtruim binnen!

Essendon airport waar we landen en vervolgens taxiën om weer op te stijgen.

De rest van de vlucht leidt ons recht over het business centrum van Melbourne met de wolkenkrabbers weer veilig terug naar Coldstream.

Business centrum van Melbourne. We koersen van Essendon naar Albert Park Lake.

Soms zou ik willen dat ons vliegtuig een pauze knopje heeft, zodat ik dat kan indrukken en een poosje van het uitzicht kan genieten! Helaas ben ik vaak veel te druk om behalve een glimp meer van het uitzicht op te pikken... dus excuses voor het gebruik van Google Earth plaatjes, bij gebrek aan eigengemaakte foto's :-).

Aan het eind van de vlucht landen we weer veilig op Coldstream!

Zo leer ik zelfstandig te navigeren en in te kunnen spelen op onverwachte omstandigheden, die bij een baan als MAF piloot op kunnen duiken. Zoals bijvoorbeeld:
- gewijzigde plannen van passagiers
- radio oproep voor een medische evacuatie
- slecht weer
- defect aan het vliegtuig enz.

De onweersbuien die we op deze vlucht tegenkwamen waren een verzinsel van de instructeur.

Noah

Wat een ander leven met zo'n klein kereltje! Drinken, luiers, troosten en slapen en daar draait het zo'n beetje deze eerste weken om. Wat een heerlijk ventje hebben we gekregen! We genieten er volop van en we klagen niet want hij slaapt 's nachts 5 à 6 uur door!

Na de keizersnede zijn we 6 dagen in het ziekenhuis gebleven, René mocht ook 's nachts er bij blijven wat heel fijn was. De verzorging was heel goed en een aantal mensen van de campus zijn op visite geweest. Weer thuis gekomen werd er elke dag voor 3 weken voor ons gekookt! Het grote voordeel van het leven in een 'community'. Heel veel mensen zijn even langsgekomen om een kadootje af te geven. Kraamvisite zoals wij dat in Nederland doen kennen ze hier niet zo. Ze zijn al snel bang dat het teveel wordt voor de kraamvrouw. René doet momenteel alles in het huishouden omdat ik weinig tot niks mag doen. Ik merk het snel als ik teveel doe of tever loop, dan moet ik echt weer rustig op de bank gaan zitten.

1 Van de studenten heeft als kadootje een fotoshoot gegeven. De resultaten zijn erg leuk, hier een paar foto's.

Post

Zoveel kaartjes en pakketjes! Overweldigend gewoon! Niet alleen van mensen op de campus maar ook heel erg veel vanuit Nederland. En zoveel emails dat we ze niet eens kunnen beantwoorden. Heel erg bijzonder en hartelijk bedankt daarvoor! Noah heeft nu heel veel kleertjes en ook al een flink aantal in het vooruit.

Ouders en zus

Momenteel zijn mijn ouders en zusje hier vanuit Nederland. Heerlijk om ze weer te zien na 1,5 jaar! En voor hen is het genieten van kleine Noah, als trotse opa en oma en tante vinden ze het geweldig om hem vast te houden en te bekijken. Op zulke momenten missen we onze andere broers en zussen die niet de mogelijkheid hebben om te komen. Ook missen zij ons. Ze hebben een neefje, maar ze kunnen alleen maar foto's kijken! Een kleine troost is dat we waarschijnlijk in December voor een korte periode weer naar Nederland komen. Dan is Noah alweer 8 maanden.

Het is ook heel fijn om aan onze ouders te laten zien waar we wonen, hoe het hier werkt en hoe ons leventje hier loopt. Ze zijn al meegeweest op een vlucht in de training area met René als piloot.

Ook hebben ze de omgeving hier een beetje verkend. Maandag hopen ze rond te gaan trekken voor 2 weken om zo een stukje van Australie te zien. Aan het eind komen ze nog een weekje naar Melbourne waar we naar een huisje op Philip Island zullen gaan.

Instagram

...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...