...
...
...

In September houdt het College een 'Missions Week'. Dit houdt in dat alle studenten naar verschillende plaatsen gaan om lokale kerken of instellingen te helpen met het werk wat ze doen in de 'community' (gemeenschap). Wij hebben gekozen voor de 'overseas' (overzee) trip naar Papoea Nieuw Guinea. We zullen iets langer dan een week te gast zijn op het Christian Leaders Training College in de stad Banz.

Papoea Nieuw Guinea (PNG) is het oostelijke (rechtse) deel van het grote eiland boven Australië.

PNG is 11x groter dan Nederland
maar heeft slechts 6 miljoen inwoners

De koloniale historie is verwarrend. Uit Portugese handen kwam het in Duitse handen om daarna in Australische handen te vallen. Maar, sinds 1975 is het een onafhankelijke staat!

Helaas is het een arm land. Een Papoeaan verdient 33x minder dan een Nederlander! Als we dat vergelijken met een salaris van € 2000 in Nederland dan komt er per maand € 60 op je bankrekening binnen. Je kunt er je bakstenen huis niet van betalen, zelfs niet de meest oude  auto, niet de ziektekostenverzekering van de kinderen, laat staan je studie. Materieel gesproken zijn we enorm gezegend in Nederland.

Be prepared”, dat was de boodschap die de principal (rector) van het Christian Leaders Training College (CLTC) voor ons had toen hij ons vorige maand bezocht. Papoea NG wordt het "land of surprises" (land van verrassingen) genoemd!

Volgende week deel II van de voorbereidingen voor PNG

6 tot en met 10 juli werd het ACMA Camp gehouden, voor jongeren in de laatste twee jaar van de middelbare school die geintereseerd zijn in vliegen en God. Wij waren hierbij betrokken vanwege het vak 'Discipleship' waarbij we 'ministry' ervaring op moesten doen.

Hier onze ervaringen:

  • Luke die in een wedstrijdje “kemphanen“ (laten zien wie de sterkste jongen is!) zichzelf erg vertilde aan een loodzware accu. Op deze foto lijkt het heel wat, maar hij had nog dagen last van zijn schouder.


  • De campers van 15 – 20 jaar die zich bij de excursie verdringen om eventjes op de captain’s stoel van een Boeing 737 te mogen zitten! (noot: dat is de linkerstoel)

  • Hele mooie ontwerpen voor de wedstrijd 'wie maakt het best vliegende vliegtuig'!



  • Ze vlogen nog best aardig ook:


  • Les geven aan 3 groepen van 8 jongeren. Geprobeerd ze uit te leggen hoe je de verschillende wolken typen kunt herkennen zoals Cumulus, Stratus en Cirrus. Ze vervolgens mee naar buiten nemen voor de praktijktest en erachter komen dat ze werkelijk niets hebben onthouden. Even later konden ze wel het antwoord op het navigatie vraagstuk geven, nadat ze uitleg hadden gekregen over het gebruik van de zgn. 1 in 60 rule! (google maar eens!)


  • Het museum tijdens de tweede excursie wat een vlieg-demonstratie met een WOII P-51 Mustang op het programma had! Een indrukwekkend toestel, waarvan het zicht en het geluid destijds veel moet hebben betekend voor de geallieerde soldaten!


  • De indrukwekkende testimonies (getuigenissen) die we tijdens de devotions kregen van diverse mensen (waaronder ook één camper!) over hoe God hen lessen had geleerd door moeilijkheden en door mooie dingen heen. En hoe ze hebben ervaren dat God hun leven leidde op een erg bijzondere manier.


  • De leuke vliegtuigjes die de campers maakten bij de les in metaalbewerking



  • De ACMA staf leden die hard hebben gewerkt om de rondvluchten en eventuele extra lesvluchten die de campers hadden besteld rond te krijgen. Gelukkig zat het weer erg mee gedurende week. Het was alleen zo koud dat er iedere morgen een laag IJS op de vliegtuig vleugels zat! Tja, het kan dus wel in dit land. Schaatsen zat er echter niet in…


  • De vermoeidheid die een groep van 30 campers in het gareel houden met zich meebrengt voor de leiders!


  • De KOU van het slapen in de onverwarmde hangaar. Bedrecept: Slaapzak, fleecedeken, 2 persoonsdekbed – ijsmuts.



Het was een fantastische week en een enorm drukke week als leiders. Gelukkig weten we dat de campers een fantastisch kamp hebben gehad, dat bleek uit de enquete die men aan het eind heeft ingevuld. En dat het voor een aantal een levensveranderende indruk heeft achtergelaten!

De moeder van één van de campers mailde erg dankbaar dat zij in het gedrag van haar zoon een duidelijke verandering waarnam na het kamp! Een jongen die voor de 2e keer was geweest meldde dat hij nog wel voor een derde keer zou willen! Mooi om te zien hoe zo’n groep jongeren die vooraf totaal vreemd voor elkaar was, door een week op dit kamp te zijn aan elkaar wordt gesmeed. Ook wij hebben genoten van de contacten met de campers en met de leiders onderling.

Omdat dit land zo lekker veel ruimte heeft, is een standaard stuk land minstens ¼ acre (1000 m2). In de steden staan de huizen natuurlijk dichter op elkaar, maar nog steeds gebruikt men nauwelijks verdiepingen. De meeste huizen zijn alleen op de begane grond gebouwd. De stad Melbourne, de op een na grootste stad van Australië is groter dan de provincie Utrecht. Verder van de stad vandaan worden de perceel oppervlaktes groter, en midden in Australië heeft men veehouderijen met een oppervlakte groter dan de provincie Utrecht! Gigantisch.

Natuurlijk heeft deze dun bevolktheid tot gevolg dat een groot deel van het land nog steeds ongerept is en bijna iedere Australiër bezit ook een 4x4 Land Rover of Jeep, waarmee ze af en toe de bush in rijden op wegen die onbegaanbaar zijn voor twee-wiel aangedreven auto's. Gewoon om naar een mooie plek toe te rijden of om een kampeer tocht te maken.



Australië is ook het thuisland van dodelijke slangen en spinnen, echter we merken daar weinig van. De Sydney funnel web spider houdt erg van, zoals de naam al verklapt, Sydney. Da's op 10 uur rijden afstand en in ieder geval rijden spinnen geen auto. Slangen zijn zeldzaam in stedelijke gebieden en komen alleen naar buiten als het erg warm is. En Australiërs hebben ons wijs gemaakt dat slangen zich sowieso uit de voeten maken (wel knap zonder voeten) zodra ze mensen horen aankomen. In de zomer die eraan komt willen we nog wat gaan kamperen. Bij voorkeur begeleid door Australiërs, mochten we een van deze vriendjes tegenkomen. We hebben wel geleerd om de buiten ' dunnies' (wc's) te checken op Red back spinnen onder de toiletbril. Een beet van zo'n beestje wil je ook niet graag in je bil!

Tot nu toe zijn we enorm gezegend met onze Australische buurtjes Ian en Adele. Ze lijken overal in Australië mensen te kennen, die bereid zijn om ons als gasten te verwelkomen. Dat betekent dat, als we wat van het land willen zien, we geen dure hotels en dure restaurants of café's hoeven te bezoeken van sponsorgeld, maar dat we wel mogelijkheden hebben om er even tussenuit te gaan, even weg van de campus, zonder dat het iets hoeft te kosten. Dat is een enorme zegening!

Daarnaast zijn het ook heerlijke, relaxte en vriendelijke mensen, waar we ons erg bij op ons gemak voelen.

We hebben inmiddels een kerkelijke gemeente gevonden waar we ons welkom voelen. De boodschap is degelijk en duidelijk gefundeerd op de Bijbel, wat een vertrouwd gevoel geeft. Het was wel even wennen aan de andere manier van “kerk vieren”, wat er hier duidelijk meer ontspannen en minder traditioneel aan toe gaat. Het is een les voor ons dat tradities vaak gebonden zijn aan locaties en het helpt ons scherper te onderscheiden wat nu de basis is van het geloof en wat er “omheen hangt”. Wat dat betreft is een ervaring als dit een eye-opener in sommige opzichten. Het levert soms wel een grappige gedachten op, stel je voor dat ze bij ons op een zondag ochtend in de dienst de mensen zouden vragen op te staan en in koppels van 2 de wijk in te gaan om mensen uit te nodigen voor onze komende paasdienst. De mensen die slecht ter been zijn of niet durven blijven dan achter om te bidden. Als iedereen weer terug komt is het slotgebed en dat was de dienst! Dat vonden we een heel inspirerend en praktisch voorbeeld van kerk zijn.

Al met al is dit een goede voorbereiding op het leven wat ons wacht. Het loslaten van de eigen cultuur, het beginnen met integreren in een nieuwe cultuur en alles wat er komt kijken bij een verhuizing naar een ander land. Als de plannen waarheid worden zal ons dit nog wel een paar keer overkomen en het is goed om te weten dat we dit tot nu toe niet als bijzonder onprettig of enorm teleurstellend hebben ervaren! Integendeel, stiekem genieten we er soms best van en zijn we nog steeds vol vertrouwen dat de weg die we hebben ingeslagen, vertrouwend op de almachtige God, de goede weg is geweest. We weten niet wat de toekomst ons gaat brengen, die kan 180 graden anders zijn dan we nu denken, maar we weten dat het tot nu toe goed is geweest en we ervaren onze levensjaren tot nu toe als gezegend.



Ook bedanken we iedereen die in onze missie gelooft en die ons ondersteunt op gebieden, waarin we zelf op dit moment niet kunnen voorzien en iedereen die voor ons bid.

Wat we als vervelend hebben ervaren is de Australisch regelzucht. Om met kinderen te mogen werken (bijv. jeugdclub) moet je een "Working With Children" aantekening hebben, wat door het Dept. of Justice wordt afgegeven. Daarvoor moesten we naar het postkantoor, met een pagina's tellend formulier onder de arm. Dat formulier mochten we niet vooraf van onze handtekening voorzien, nee, dat mag alleen onder toezicht van een beambte op het postkantoor. Vervolgens moesten we “100 punten” aan identificatie documenten laten zien. Ons paspoort is goed voor 70 punten. Hoe komen we aan de andere 30 punten? We hebben geen Australisch rijbewijs, geen papieren visum (hedendaags gaat dat via e-mail), geen bankafschriften op naam/adres (ook via e-mail), geen nota's op naam/adres (we wonen op de campus van de school)... Uiteindelijk is Janneke 5 keer geweigerd aan de balie van het postkantoor, steeds met nieuwe bewijzen van identificatie, voordat ze het opgaf....

We begrijpen nu een beetje de situatie waarin buitenlanders zich in Nederland bevinden als ze dingen moeten regelen bij de overheid...!!!

Ondertussen heeft René zijn aantekening gehaald omdat hij nu in het bezit is van een Australisch rijbewijs en bankafschriften via de post laat komen.

Wat ook nog wel vervelend is, is dat Janneke hier niet getrouwd lijkt te zijn, omdat op haar Nederlands paspoort haar meisjes naam in zwart gedrukte letters staat. J.C. Hengsdijk heet ze dus officieel. In Australië moeten getrouwde vrouwen alle officiële papieren laten omzetten.

De dokter waar we heen moesten vanwege inentingen voor onze komende missie reis naar Papua Nieuw Guinea vroeg zich al af hoe het nu zat, ' ze wonen op de Bijbel school maar zijn ze nu getrouwd of wonen ze samen?'

We hebben veel dingen moeten loslaten. Van mindere waarde zijn daarbij: ons huis, onze auto, kabeltelevisie, je enorme bekendheid met de omgeving waar je in woont, ons werk. Moeilijker om los te laten zijn voor ons de familiebanden, close vriendschappen en de kerkelijke gemeente. Gelukkig is er met de moderne technologie veel te bereiken, zoals Skype en e-mail, waarmee je met milli-seconden overbruggingstijd in contact kunt blijven. In die goeie oude tijd moet het ongeveer zo zijn gegaan: je stuurt een brief, die gaat op de boot, die vaart zes weken, de brief komt aan, men leest de brief, men neemt de pen ter hand om een brief terug te schrijven, die gaat weer op de boot en 3 maanden later heb je één briefwisseling gehad. Tegenwoordig doen we dat in 10 minuten via een “Skype-call”. En dat is een hele vooruitgang. En toch is het nog lang niet het vertrouwde van-aangezicht-tot-aangezicht contact dat we hadden. Dat missen we wel. De bezoekjes bij onze ouders, broers en zussen, de uitjes met vrienden, de gezellige avondjes. Ook werkt Skype niet altijd perfect en vallen er wel eens woorden weg midden in het gesprek.

In de eerst paar weken kregen we zowat elke dag post van mensen in Nederland, een mailtje of een kaartje. Dat nam langzaamaan af tot 3 a 4 keer per week en nu we er wat langer zitten is er gemiddeld 1x per week een kaartje en een emailtje. Grappig om te merken is, ondanks dat we gelukkig zijn met de technologie, dat een kaartje via de post toch wel heel leuk is om te krijgen. Ook zijn we steeds weer verbaasd dat we kaartjes krijgen van mensen waarvan we dit niet hadden verwacht. Ook zijn er onverwachte email contacten geweest met oud klas genoten van de basis school die via via ons verhaal hadden gehoord.



Er zijn dingen die de vervelende dingen goed maken. Gelukkig wel, of zitten we nog steeds in de “honeymoon-fase” ( waarin je alles als leuk en spannend ervaart) van de cultuurschok? We worden nog steeds enthousiast als we de diverse landschappen, de heuvels en bergen(!), de uitgestrektheid, de toch wat meer “wild-west” manier van leven en het bijna altijd mooie weer meemaken. Regen zal hier zelden een feestje, een barbecue of een bruiloft verpesten. Het is hier juist een feestje als het regent! We wachten met spanning af of we ooit in de volgende fase van de cultuurschok zullen geraken, de diepe depressie waarin “Australië” een vies woord wordt, en we angstvallig iedere ontmoeting met een Australiër gaan vermijden. Ze zeggen dat dat meestal na zo'n 6 maanden komt, nog 1 maand te gaan dus...

Volgende week deel III van de terugblik.

Instagram

...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...