...
...
...

Nadat we de afgelopen drie maanden de Milingimbi basis alleen hebben gemanaged en we lange uren werkten en vlogen, hebben we besloten om twee weken vrij te nemen. We hebben een huis aangeboden gekregen in Melbourne om te 'house sitten'. (een bijzondere variant van baby sitten) Het huis ligt dicht bij de plaats waar we studeerden ter voorbereiding van ons werk bij MAF, in Lilydale. Het is voor dit mission kid (zendingskind) de eerste keer in de grote stad.

 

Noah kijkt zijn ogen uit. Er zijn zo veel dingen, die voor ons zo gewoon zijn, die hij nooit eerder zag: een brandweerauto, een politieauto met sirene, zoveel auto's, naar de kerk gaan, wolkenkrabbers, een heleboel vogels, grote vrachtauto's, een tunnel ("Wa's dat mamma? Wordt een beetje donker!"). We laten hem spelen in elke speeltuin die we tegenkomen en wat we zo fijn vinden: er zijn geen insecten zoals muggen en zandvliegen om ons te steken zodra we de deur uit stappen.

Op deze foto staan wellicht meer auto's dan op het hele eiland Milingimbi. Een straat in Melbourne.

Een bezoek aan de dierentuin scoorde bij Noah hoge ogen. Alleen al omdat we met de trein gingen. "Kijk mamma, allemaal treins!"

Noah geniet echt met volle teugen. Ik denk dat we ons niet realiseerden hoe belangrijk een vakantie is voor een kind. Ondertussen proberen wij wat broodnodige rust en ontspanning te krijgen. We voelen de stress van het eerste jaar op het zendingsveld wegzakken. We hebben vrienden bezocht en zelfs wat familie en de kerk in Mt. Evelyn die ons trouw heeft ondersteund met gebed.

Ons leven is een steile leercurve geweest die ons uit ons comfortabele bestaan heeft gehaald en in cross-culturele zending heeft geplaatst. Het is een bijzonder jaar geweest en God was genadig.

  

Het huis dat we aangeboden kregen om te house sitten.

Instagram

...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...