...
...
...

We hebben de deur van ons tijdelijke huisje in Goes gesloten en keken nog een laatste keer achterom nadat we door de paspoortcontrole waren gegaan. Met de laatste zwaai realiseren we ons heel goed dat we weer voor twee jaar weggaan.

We duiken onder in de wereld van een metalen buis met vleugels en vliegveldterminals, waarna we 33 uur later voet zetten op het ons vertrouwde zendingsgebied dat Arnhem Land heet. We verbazen ons weer over het wonder van luchttransport dat ons zo vlekkeloos en stipt in een heel andere wereld brengt.

 

Tijdens de reis ervaren we nog meer. Al in de laatste week van verlof telden we onze bagage op: 92 kilo. Oeps, op de binnenlandse vlucht, het laatste stukje van Darwin naar Milingimbi hebben we maar een 'baggage allowance' van 70 kg! We berekenden dat de extra kosten toch wel € 150 zouden zijn om dit mee te mogen nemen. Toch bleek het goedkoper dan PostNL en ook goedkoper dan alles nieuw kopen (we moeten weer twee jaar met de kleding), dus we namen het mee. Bij de check-in in Darwin werden we inderdaad verwezen naar de ticketbalie om de extra bagage af te rekenen. Daar voerde ze alles in en zei: "Ik heb alles opgeteld en jullie hoeven niets te betalen." Wij zeiden: "Are you sure?" (Weet je het zeker?) Ze zei: "Ja hoor." Wij dachten: "Volgens ons klopt dit niet maar zij zal het wel weten.". Later, toen we bij de gate zaten te wachten, zocht deze mevrouw ons weer op en zei: "Jullie hadden inderdaad gelijk, jullie moeten extra betalen, maar omdat het mijn fout is hoef je niets te betalen"!!! Ze wilde ons even waarschuwen dat we op de terugreis wel zouden moeten betalen. "Mevrouw, dit is onze terugreis."

Afgelopen week hadden we aan ons gebedsteam in Nederland en Australië gevraagd te bidden of de contacten met de Aboriginal familie (die ons adopteerde) weer opgepakt mochten worden. Toen we in het kleine vliegtuig (30 personen) voor het laatste stukje waren gestapt en René onze handbagage aan het wegstoppen was stond hij ineens oog in oog met mevr. Garrawurra, de vrouw die ons heeft geadopteerd. Zij reisde ook terug, nadat ze tijdens ons verlof in Darwin heeft gewerkt!!!

Deze twee bijzondere momenten lieten bij ons de indruk achter, als een knipoog van God: "Welkom in Arnhem Land voor een nieuwe termijn van twee jaar."

 

Het andere MAF gezin verwelkomde ons op de airstrip en het weerzien was erg leuk. Wel bitterzoet, want over drie weken vertrekken zij naar de hoofdbasis en verhuizen wij naar hun huis.

 

Na aankomst zijn we het bed ingedoken en sliepen we zeventien uur geslapen, van 6 tot 11, met een paar onderbrekingen vanwege Judah.

Instagram

...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...