...
...
...

Wat we als vervelend hebben ervaren is de Australisch regelzucht. Om met kinderen te mogen werken (bijv. jeugdclub) moet je een "Working With Children" aantekening hebben, wat door het Dept. of Justice wordt afgegeven. Daarvoor moesten we naar het postkantoor, met een pagina's tellend formulier onder de arm. Dat formulier mochten we niet vooraf van onze handtekening voorzien, nee, dat mag alleen onder toezicht van een beambte op het postkantoor. Vervolgens moesten we “100 punten” aan identificatie documenten laten zien. Ons paspoort is goed voor 70 punten. Hoe komen we aan de andere 30 punten? We hebben geen Australisch rijbewijs, geen papieren visum (hedendaags gaat dat via e-mail), geen bankafschriften op naam/adres (ook via e-mail), geen nota's op naam/adres (we wonen op de campus van de school)... Uiteindelijk is Janneke 5 keer geweigerd aan de balie van het postkantoor, steeds met nieuwe bewijzen van identificatie, voordat ze het opgaf....

We begrijpen nu een beetje de situatie waarin buitenlanders zich in Nederland bevinden als ze dingen moeten regelen bij de overheid...!!!

Ondertussen heeft René zijn aantekening gehaald omdat hij nu in het bezit is van een Australisch rijbewijs en bankafschriften via de post laat komen.

Wat ook nog wel vervelend is, is dat Janneke hier niet getrouwd lijkt te zijn, omdat op haar Nederlands paspoort haar meisjes naam in zwart gedrukte letters staat. J.C. Hengsdijk heet ze dus officieel. In Australië moeten getrouwde vrouwen alle officiële papieren laten omzetten.

De dokter waar we heen moesten vanwege inentingen voor onze komende missie reis naar Papua Nieuw Guinea vroeg zich al af hoe het nu zat, ' ze wonen op de Bijbel school maar zijn ze nu getrouwd of wonen ze samen?'

We hebben veel dingen moeten loslaten. Van mindere waarde zijn daarbij: ons huis, onze auto, kabeltelevisie, je enorme bekendheid met de omgeving waar je in woont, ons werk. Moeilijker om los te laten zijn voor ons de familiebanden, close vriendschappen en de kerkelijke gemeente. Gelukkig is er met de moderne technologie veel te bereiken, zoals Skype en e-mail, waarmee je met milli-seconden overbruggingstijd in contact kunt blijven. In die goeie oude tijd moet het ongeveer zo zijn gegaan: je stuurt een brief, die gaat op de boot, die vaart zes weken, de brief komt aan, men leest de brief, men neemt de pen ter hand om een brief terug te schrijven, die gaat weer op de boot en 3 maanden later heb je één briefwisseling gehad. Tegenwoordig doen we dat in 10 minuten via een “Skype-call”. En dat is een hele vooruitgang. En toch is het nog lang niet het vertrouwde van-aangezicht-tot-aangezicht contact dat we hadden. Dat missen we wel. De bezoekjes bij onze ouders, broers en zussen, de uitjes met vrienden, de gezellige avondjes. Ook werkt Skype niet altijd perfect en vallen er wel eens woorden weg midden in het gesprek.

In de eerst paar weken kregen we zowat elke dag post van mensen in Nederland, een mailtje of een kaartje. Dat nam langzaamaan af tot 3 a 4 keer per week en nu we er wat langer zitten is er gemiddeld 1x per week een kaartje en een emailtje. Grappig om te merken is, ondanks dat we gelukkig zijn met de technologie, dat een kaartje via de post toch wel heel leuk is om te krijgen. Ook zijn we steeds weer verbaasd dat we kaartjes krijgen van mensen waarvan we dit niet hadden verwacht. Ook zijn er onverwachte email contacten geweest met oud klas genoten van de basis school die via via ons verhaal hadden gehoord.



Er zijn dingen die de vervelende dingen goed maken. Gelukkig wel, of zitten we nog steeds in de “honeymoon-fase” ( waarin je alles als leuk en spannend ervaart) van de cultuurschok? We worden nog steeds enthousiast als we de diverse landschappen, de heuvels en bergen(!), de uitgestrektheid, de toch wat meer “wild-west” manier van leven en het bijna altijd mooie weer meemaken. Regen zal hier zelden een feestje, een barbecue of een bruiloft verpesten. Het is hier juist een feestje als het regent! We wachten met spanning af of we ooit in de volgende fase van de cultuurschok zullen geraken, de diepe depressie waarin “Australië” een vies woord wordt, en we angstvallig iedere ontmoeting met een Australiër gaan vermijden. Ze zeggen dat dat meestal na zo'n 6 maanden komt, nog 1 maand te gaan dus...

Volgende week deel III van de terugblik.

Instagram

...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...