...
...
...

Omdat dit land zo lekker veel ruimte heeft, is een standaard stuk land minstens ¼ acre (1000 m2). In de steden staan de huizen natuurlijk dichter op elkaar, maar nog steeds gebruikt men nauwelijks verdiepingen. De meeste huizen zijn alleen op de begane grond gebouwd. De stad Melbourne, de op een na grootste stad van Australië is groter dan de provincie Utrecht. Verder van de stad vandaan worden de perceel oppervlaktes groter, en midden in Australië heeft men veehouderijen met een oppervlakte groter dan de provincie Utrecht! Gigantisch.

Natuurlijk heeft deze dun bevolktheid tot gevolg dat een groot deel van het land nog steeds ongerept is en bijna iedere Australiër bezit ook een 4x4 Land Rover of Jeep, waarmee ze af en toe de bush in rijden op wegen die onbegaanbaar zijn voor twee-wiel aangedreven auto's. Gewoon om naar een mooie plek toe te rijden of om een kampeer tocht te maken.



Australië is ook het thuisland van dodelijke slangen en spinnen, echter we merken daar weinig van. De Sydney funnel web spider houdt erg van, zoals de naam al verklapt, Sydney. Da's op 10 uur rijden afstand en in ieder geval rijden spinnen geen auto. Slangen zijn zeldzaam in stedelijke gebieden en komen alleen naar buiten als het erg warm is. En Australiërs hebben ons wijs gemaakt dat slangen zich sowieso uit de voeten maken (wel knap zonder voeten) zodra ze mensen horen aankomen. In de zomer die eraan komt willen we nog wat gaan kamperen. Bij voorkeur begeleid door Australiërs, mochten we een van deze vriendjes tegenkomen. We hebben wel geleerd om de buiten ' dunnies' (wc's) te checken op Red back spinnen onder de toiletbril. Een beet van zo'n beestje wil je ook niet graag in je bil!

Tot nu toe zijn we enorm gezegend met onze Australische buurtjes Ian en Adele. Ze lijken overal in Australië mensen te kennen, die bereid zijn om ons als gasten te verwelkomen. Dat betekent dat, als we wat van het land willen zien, we geen dure hotels en dure restaurants of café's hoeven te bezoeken van sponsorgeld, maar dat we wel mogelijkheden hebben om er even tussenuit te gaan, even weg van de campus, zonder dat het iets hoeft te kosten. Dat is een enorme zegening!

Daarnaast zijn het ook heerlijke, relaxte en vriendelijke mensen, waar we ons erg bij op ons gemak voelen.

We hebben inmiddels een kerkelijke gemeente gevonden waar we ons welkom voelen. De boodschap is degelijk en duidelijk gefundeerd op de Bijbel, wat een vertrouwd gevoel geeft. Het was wel even wennen aan de andere manier van “kerk vieren”, wat er hier duidelijk meer ontspannen en minder traditioneel aan toe gaat. Het is een les voor ons dat tradities vaak gebonden zijn aan locaties en het helpt ons scherper te onderscheiden wat nu de basis is van het geloof en wat er “omheen hangt”. Wat dat betreft is een ervaring als dit een eye-opener in sommige opzichten. Het levert soms wel een grappige gedachten op, stel je voor dat ze bij ons op een zondag ochtend in de dienst de mensen zouden vragen op te staan en in koppels van 2 de wijk in te gaan om mensen uit te nodigen voor onze komende paasdienst. De mensen die slecht ter been zijn of niet durven blijven dan achter om te bidden. Als iedereen weer terug komt is het slotgebed en dat was de dienst! Dat vonden we een heel inspirerend en praktisch voorbeeld van kerk zijn.

Al met al is dit een goede voorbereiding op het leven wat ons wacht. Het loslaten van de eigen cultuur, het beginnen met integreren in een nieuwe cultuur en alles wat er komt kijken bij een verhuizing naar een ander land. Als de plannen waarheid worden zal ons dit nog wel een paar keer overkomen en het is goed om te weten dat we dit tot nu toe niet als bijzonder onprettig of enorm teleurstellend hebben ervaren! Integendeel, stiekem genieten we er soms best van en zijn we nog steeds vol vertrouwen dat de weg die we hebben ingeslagen, vertrouwend op de almachtige God, de goede weg is geweest. We weten niet wat de toekomst ons gaat brengen, die kan 180 graden anders zijn dan we nu denken, maar we weten dat het tot nu toe goed is geweest en we ervaren onze levensjaren tot nu toe als gezegend.



Ook bedanken we iedereen die in onze missie gelooft en die ons ondersteunt op gebieden, waarin we zelf op dit moment niet kunnen voorzien en iedereen die voor ons bid.

Wat we als vervelend hebben ervaren is de Australisch regelzucht. Om met kinderen te mogen werken (bijv. jeugdclub) moet je een "Working With Children" aantekening hebben, wat door het Dept. of Justice wordt afgegeven. Daarvoor moesten we naar het postkantoor, met een pagina's tellend formulier onder de arm. Dat formulier mochten we niet vooraf van onze handtekening voorzien, nee, dat mag alleen onder toezicht van een beambte op het postkantoor. Vervolgens moesten we “100 punten” aan identificatie documenten laten zien. Ons paspoort is goed voor 70 punten. Hoe komen we aan de andere 30 punten? We hebben geen Australisch rijbewijs, geen papieren visum (hedendaags gaat dat via e-mail), geen bankafschriften op naam/adres (ook via e-mail), geen nota's op naam/adres (we wonen op de campus van de school)... Uiteindelijk is Janneke 5 keer geweigerd aan de balie van het postkantoor, steeds met nieuwe bewijzen van identificatie, voordat ze het opgaf....

We begrijpen nu een beetje de situatie waarin buitenlanders zich in Nederland bevinden als ze dingen moeten regelen bij de overheid...!!!

Ondertussen heeft René zijn aantekening gehaald omdat hij nu in het bezit is van een Australisch rijbewijs en bankafschriften via de post laat komen.

Wat ook nog wel vervelend is, is dat Janneke hier niet getrouwd lijkt te zijn, omdat op haar Nederlands paspoort haar meisjes naam in zwart gedrukte letters staat. J.C. Hengsdijk heet ze dus officieel. In Australië moeten getrouwde vrouwen alle officiële papieren laten omzetten.

De dokter waar we heen moesten vanwege inentingen voor onze komende missie reis naar Papua Nieuw Guinea vroeg zich al af hoe het nu zat, ' ze wonen op de Bijbel school maar zijn ze nu getrouwd of wonen ze samen?'

We hebben veel dingen moeten loslaten. Van mindere waarde zijn daarbij: ons huis, onze auto, kabeltelevisie, je enorme bekendheid met de omgeving waar je in woont, ons werk. Moeilijker om los te laten zijn voor ons de familiebanden, close vriendschappen en de kerkelijke gemeente. Gelukkig is er met de moderne technologie veel te bereiken, zoals Skype en e-mail, waarmee je met milli-seconden overbruggingstijd in contact kunt blijven. In die goeie oude tijd moet het ongeveer zo zijn gegaan: je stuurt een brief, die gaat op de boot, die vaart zes weken, de brief komt aan, men leest de brief, men neemt de pen ter hand om een brief terug te schrijven, die gaat weer op de boot en 3 maanden later heb je één briefwisseling gehad. Tegenwoordig doen we dat in 10 minuten via een “Skype-call”. En dat is een hele vooruitgang. En toch is het nog lang niet het vertrouwde van-aangezicht-tot-aangezicht contact dat we hadden. Dat missen we wel. De bezoekjes bij onze ouders, broers en zussen, de uitjes met vrienden, de gezellige avondjes. Ook werkt Skype niet altijd perfect en vallen er wel eens woorden weg midden in het gesprek.

In de eerst paar weken kregen we zowat elke dag post van mensen in Nederland, een mailtje of een kaartje. Dat nam langzaamaan af tot 3 a 4 keer per week en nu we er wat langer zitten is er gemiddeld 1x per week een kaartje en een emailtje. Grappig om te merken is, ondanks dat we gelukkig zijn met de technologie, dat een kaartje via de post toch wel heel leuk is om te krijgen. Ook zijn we steeds weer verbaasd dat we kaartjes krijgen van mensen waarvan we dit niet hadden verwacht. Ook zijn er onverwachte email contacten geweest met oud klas genoten van de basis school die via via ons verhaal hadden gehoord.



Er zijn dingen die de vervelende dingen goed maken. Gelukkig wel, of zitten we nog steeds in de “honeymoon-fase” ( waarin je alles als leuk en spannend ervaart) van de cultuurschok? We worden nog steeds enthousiast als we de diverse landschappen, de heuvels en bergen(!), de uitgestrektheid, de toch wat meer “wild-west” manier van leven en het bijna altijd mooie weer meemaken. Regen zal hier zelden een feestje, een barbecue of een bruiloft verpesten. Het is hier juist een feestje als het regent! We wachten met spanning af of we ooit in de volgende fase van de cultuurschok zullen geraken, de diepe depressie waarin “Australië” een vies woord wordt, en we angstvallig iedere ontmoeting met een Australiër gaan vermijden. Ze zeggen dat dat meestal na zo'n 6 maanden komt, nog 1 maand te gaan dus...

Volgende week deel III van de terugblik.

Semester 1 is voorbij, het zit erop. We hebben nu drie weken Semester Rest Break (vgl. kerstvakantie, het schooljaar is hier een half jaar uit fase met Nederland, vanwege de ligging op het zuidelijk halfrond) Dit is een goede tijd om eens even terug te blikken op het afgelopen half jaar dat voor ons grote veranderingen heeft betekent!



In onze herinnering zijn de eerste weken van aankomst een grote brei in onze gedachten. Chaos, tientallen nieuwe indrukken, andere taal, ander huis, ander klimaat, andere mensen, enzovoorts. Langzaamaan slaagden we erin een ritme te pakken te krijgen en ons huisje een beetje naar onze zin in te richten. Hiervoor bleek de Ikea toch echt heel handig te zijn. Gelukkig zijn we door de school goed opgevangen en doordat we op een campus leven, krijg je de community (gemeenschap) er gratis bij!



Daarna begonnen de lessen. We ervaren het als een zegen dat we deze tijd apart kunnen zetten om meer te leren over God en de Bijbel. Vooraf hadden we er veel zin in maar dachten we soms “We leven toch eigenlijk best goed als Christen” maar onze ogen zijn geopend voor het gezegde: “Je weet niet wat je niet weet”. We leren veel nieuwe dingen over de Bijbel, het meest gedrukte boek ter wereld, en over de liefde die God in Jezus heeft laten zien voor diegenen die in hem geloven. We leerden over de verschillende visies van mensen over dingen in het Nieuwe Testament. We leerden om Genesis te lezen in thema's en ontdekten dat Gods beloften aan Abraham door heel het Oude Testament terug te vinden zijn. Ook leerden we een goede kijk te ontwikkelen op de ellende die er in deze wereld heerst door o.a. de onwil van mensen om zich te houden aan de leefregels die God heeft ingesteld. We leerden wat Moslims, Boeddhisten en Hindoes geloven, wat er overeenkomt met het Christendom en hoe we kunnen reageren op verschillen. We leerden Bijbel studies schrijven en gefundeerde theologische kritiek te leveren op boeken of films en muziek. We hebben ontdekt dat we nooit uitgeleerd raken over de grote God die zich in de Bijbel openbaart! En ook hebben we ontdekt dat er zoveel rijkdom aan kennis in de Bijbel te vinden is. In de vakken die meer op zending gericht zijn hebben we geleerd over verschillende missie strategieën zoals ' kerk-planten' en over de geschiedenis van de zendelingen die begon bij de discipelen. Ook hebben we geleerd om ' out of the blue' een getuigenis te kunnen geven over wat Jezus in ons leven heeft gedaan.

Het komende semester wordt het laatste semester van de Bijbel school. In die zin komt het einde een beetje in zicht. Op 11 januari om 8.15 begint de vliegopleiding van René, wat het begin van het tweede jaar zal inluiden. René kijkt daar al naar uit! Janneke is ook al plannen aan het maken, want ze probeert haar diploma's verpleegkunde om te zetten naar de Australische equivalent. Dat is niet iets wat over één nacht ijs gebeurt, want letterlijk elk document moet door een officieel vertaalbureau worden vertaald en daarna van een echtheidskenmerk worden voorzien door een notaris of advocaat... dat kost ook nog eens een lieve duit! Maar ja, als verpleegkundige werk je met mensen en men wil dan toch graag zeker weten of je kwalificaties echt zijn. Ook zal ze nogmaals een Engelse test moeten afleggen om een gemiddelde score van een 7 te krijgen.

Volgende week deel II van de terugblik.

AcrobatRondzendbrief no. 5

Sneeuw in Australië • Australian Centre for Mission Aviation • Camp • Jeugd groep • MAF Australië • Verhuizing • World Religions • ThuisFrontCommissie •

 

Instagram

...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...