...
...
...

Nu het bij jullie zomer is en jullie vast ook wel last hebben van deze kleine zwarte diertjes is het bij ons nu winter. Je zou denken dat je er dan vanaf was maar het tegendeel is waar. Voor we naar Australie vertrokken kregen we de tip om veel tupperware bakjes mee te nemen en het is maar goed dat we dat gedaan hebben!

Ik weet niet hoe ze het doen maar ze krijgen het iedere keer weer voor elkaar om iets te vinden wat ze lekker vinden. Onze pasta en pindakaas hebben vanuit de pot al overgeschept in een tupperware bakje. Onze chips moet na opening ook in tupperware want dat vinden ze blijkbaar ook heerlijk (wisten jullie dat? chips!) 

We gebruiken om ervan af te komen een soort organisch vergif wat ze mee het nest in nemen.

Ze vinden Ant-Rid ("mierenverwijderaar") erg lekker!

Maar net als we denken een nest te hebben uitgeroeid zit er wel weer ergens anders een nest, of een gaatje waar ze uit komen kruipen. En als je niet genoeg van dat spul neerlegt en ze niet allemaal dood zijn, beginnen ze met het opruimen van hun doden. Dat betekent dat nu een aantal weken onze badkuip een mierenbegraafplaats is. 

Mierenbegraafplaats

Om jullie even te laten weten dat wij geen vreselijke viespeuken zijn ;-), alle andere married couples hebben er ook last van. Een aantal van hen heeft een eigen koelkastje waar ze nu zelfs de suikerpot inzetten.

 

Afgelopen weekend hadden we de auto van de Australische buurtjes (Ian en Adele) tot onze beschikking. We zijn samen naar het verbrande stadje Marysville gereden. Om daar te komen moesten we door een groot stuk bos rijden, vol met mooie varens en hoge gum trees (Eucalyptus bomen). We konden het niet laten om als binnendoor weggetje de DON road te nemen, door de DON valley. Het bleek ook nog eens een prachtige weg te zijn. Nu het hier in de winter regent is alles mooi groen en vochtig en er zijn kleine stroompjes tussen de varens door. Het was net alsof we door droomvlucht van de Efteling heen reden.

Hoe dichter we bij Marysville kwamen hoe meer we de verbrande bomen ziet. Hier in Australie blijven de gum trees gewoon groen in de winter, maar als ze verbrand zijn is de stam zwart en de bladeren helemaal bruin. Het mooie van deze bomen is dat ze gebouwd zijn op vuur. Europese bomen verbranden helemaal en zijn daarna dood, maar deze bomen hebben een geweldige overlevingsdrang. Nu, 4 maanden na de bush fires zie je dat uit alle takken en de bast allemaal fel groene kleine takjes met bladeren gaan groeien. Men noemt dit ' fur sticks' (bont stokjes). Aan de vorm van de fursticks kan je zien hoe lang het geleden is dat de boom verbrand is geweest. Deze sticks groeien namelijk uiteindelijk weer uit in nieuwe takken. Een prachtig gezicht, de zwarte boom omgeven door fel groene bladeren. De gum tree verliest ook elk jaar een laag bast, je ziet dan lange slierten dun hout naar beneden hangen. Het voordeel is dat ze dus hun verbrande zwarte bast weer erg snel kwijt zijn.

2 maanden geleden was ik samen met Adele ook al in Marysville wezen kijken, toen lag er nog overal puin van de huizen en waren ze net begonnen met opruimen. Nu waren veel plaatsen waar huizen hadden gestaan al opgeruimd. Op 1 plek waren ze zelfs al opnieuw begonnen met bouwen! Maar desondanks dat is het nog erg schokkend om rond te lopen in Marysville, zoveel huizen plat. Het lijkt net alsof je door oorlogsgebied heen loopt. Op verschillende plaatsen zag je ook een Australische vlag. We dachten dat men dat deed als eerbetoon voor degene die daar omgekomen is.

De bakkerij in Marysville is een van de weinige gebouwen die nog overeind staat. We zijn daar even gestopt en hebben wat gegeten. Het was enorm druk in de bakkerij! Zo heeft het dorp toch nog een beetje werkgelegenheid en inkomsten. De bakkerijen zijn hier een soort koffie met gebak gelegenheid. En gebak maken dat kunnen de Australiers! Ze zijn hier dol op slices, plaatkoek dus. Ze hebben ze in allerlei smaken, heerlijk.

Hoewel klein wonen niet altijd makkelijk is heeft het ook voordelen! Je huis schoonmaken kost namelijk heel wat minder tijd dan in een normaal huis. Stofzuigen is in een wip gebeurd, het afwassen van die paar theekopjes gebeurd in de wastafel. De was doen is hier wat lastiger, eerst met je vuile was de campus over, dan 38 minuten wachten tot de wasmachine klaar is ( dat is wel weer een beetje te snel, echt schoon wordt het er niet van), weer de campus over om je was op te halen en de wasmolen is zo'n 50m van onze voordeur vandaan. Ramen zemen is ook in een piep gebeurd, we hebben namelijk maar 2 grotere ramen en 2 kleintjes.

Maar om dit gewin te compenseren, hebben we elke week 'weekly workies'. Dat is nodig voor het onderhoud van de campus. Voor René houd dit in, de hele vrijdag middag stofzuigen in de chapel, en daarna de ramen wassen, en de chapel heeft bijna alleen maar ramen. Voor mij betekend dit elke maandag en donderdag na de lunch 'vegies choppen' oftewel groente snijden. Tegenwoordig krijgen we verse groenten. Voorheen kregen we elke dag diepgevroren groenten. 

In het volgende filmpje kun je volgen hoe wij ons huishouden doen.

 

Nijvere huisarbeid from Rene.Janneke on Vimeo.

 


 

ACMA (voorheen MAC) is het Australian Centre for Mission Aviation dat de opleiding voor MAF verzorgt. In samenwerking met BCV verzorgen zij de studie die ik (René) op dit moment aan het doen ben. Op de overzichtsfoto zie je alle studenten die op dit moment bij ACMA betrokken zijn. Deze doen òf de piloten opleiding òf de monteurs opleiding of de gecombineerde piloot-monteur opleiding.

 


 

In de winter, in Juli (raar idee, winter in Juli), wordt het ACMA Camp gehouden voor jongeren van 15 jaar en ouder die een interesse hebben in Mission Aviation. Janneke en ik zijn betrokken bij het leiderschap van het kamp. Het belooft weer een bijzonder kamp te worden. Door de "baas" van ACMA werd laatst de vraag gesteld in de leiderschapsgroep wie er door de "aviation bug" is gebeten voordat hij 15 jaar was. Zo ongeveer 90% van de handen ging omhoog. Onze taak voor het kamp is dus om jongeren gebeten te laten worden door deze "bug", zodat ze later in Mission Aviation gaan werken!

Janneke gaat de "devotions" organiseren (de dagelijkse stille tijd en overdenkingen of hoe je dat in goed Nederlands zegt, voor het eerst dat ik geen goed NL woord kan verzinnen hiervoor...). Ik (René) ga de "Meals & Refreshments" regelen (zeg maar alles voor de inwendige fysieke mens) en ga lessen geven in Meteorologie en Navigatie aan de jongeren. We doen dit als "stage" voor het vak Discipleship, waarvoor we 60 uur aan "Ministry Experience" moeten doen. (Tja, verzin daar eens een Nederlands woord voor... pastorale ervaring komt denk ik in de buurt...) We vinden het leuk om hieraan mee te werken, en de jongeren zo iets mee te geven waar ze misschien hun verdere leven nog iets aan hebben!

 

 

Instagram

...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...