...
...
...

We zijn aangekomen in het land van de woonpercelen van 1-hectare, het rijden aan de verkeerde kant van de weg en het lopen op blote voeten de hele dag: Darwin, Australië. We hebben de beschikking over een bijzonder huis voor een paar dagen, om even een kleine break te hebben als afsluiting van het verlof, voordat we terugkeren naar het zendingsveld. Het huis staat op een 2 hectare perceel (net als alle huizen in de wijde omgeving) en is eigendom van ex-MAFfers die zich realiseerden dat het soms nodig is voor mensen om even uit Arnhem Land weg te kunnen. Het heeft een mooie tuin om te ontspannen, een kleine spa, wat geweldig is voor de kinderen, en zelfs een auto om te gebruiken.

We kunnen het ons nog niet zo goed voorstellen, maar over een paar dagen staan we op Nederlandse bodem! Dat zal een schok zijn, van 30° C naar 10 °C ! Gelukkig hebben we nog even om te wennen voordat de echte vrieskou het land overneemt. Maar wat heerlijk om onze familie en vrienden weer te gaan zien! Vooral ook voor onze jongens, de laatste keer dat hun opa’s en oma’s ze gezien hebben was Noah 3 en Judah 9 maanden, nu is Noah 5,5 en Judah 3 jaar! We zullen van eind October tot begin Januari in Nederland zijn, zodat we kerst en oud en nieuw met onze familie kunnen vieren. Dat is zes jaar geleden.

Lees verder in onze rondzendbrief die binnenkort verschijnt. Daarin staan ook de data waarop we presentatie's geven. We vertellen graag over het werk dat MAF in Arnhem Land doet.

Mijn laatste landing van vandaag is op Moorroongga Eiland. Vroeger vloog ik hier veel en het is fijn om weer over het kleine eiland in de oceaan te vliegen. Ik land, stap uit en begin met het voorbereiden van het papierwerk voor de terugvlucht, terwijl ik wacht op de passagiers.

Vanmorgen is het weer tijd voor het belangrijke deel van het werk: wachten! Deze keer hadden de passagiers me verteld dat ze een kleine hond hadden. Dus nam ik een kleine doos mee. Het bleek dat de hond iets groter was dan ik dacht en hij wilde niet in de doos blijven! Dus moesten de passagiers de hond naar een familielid brengen, omdat ik niet blij was met het idee om een loslopende hond in de cabine te hebben! De Yolgnu wachtten, zoals gewoonlijk, in elk klein stukje schaduw dat beschikbaar is, in dit geval onder de vleugel van het vliegtuig.

Instagram

...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...