...
...
...

Leven als een zendeling betekent in het begin vaak een grote mix van emoties die zich in een dag afwisselen. Van leuke dingen om mee te dealen naar niet zo leuke dingen. Sommige dagen geniet ik (Janneke) bijvoorbeeld er van dat er Aboriginal mensen aan de deur komen om een vlucht te boeken of te betalen. Het geeft mij het gevoel bij dit dorp te horen. Ga ik naar de winkel dan word ik benaderd met vlieg-vragen, omdat ze mij herkennen als de vrouw van de MAF piloot. Of dat nu René is of de andere piloot is ze dan niet altijd duidelijk.

Op andere dagen kan ik een hele middag zomaar om alles huilen, de blauwe muren in ons huis, het altijd hete weer waardoor het lastig is naar buiten gaan om Noah even zijn energie kwijt te laten, het wennen aan dat mijn kleding nooit echt meer schoon wordt vanwege de slechte wasmachine en de rode aarde.

Ook weten we nu wat het betekent in een zandvlieg-hoofdstad te wonen. Toen we aankwamen waren de sandflies (zandvliegen) wonderbaarlijk weg maar afgelopen week werden we op een windstille dag binnenshuis(!!!) aangevallen door hordes sandflies. Dit zijn vliegjes kleiner dan fruitvliegjes waarvan de beet voelt als een speldeprik, erg vervelend dus als het er een heleboel zijn. Daarna verschijnt een bultje, bij Noah en mij, wat vreselijk jeukt, erger dan een muggenbult. Dit jeuken gaat een aantal dagen door en het resultaat is kapotgekrabte armen en benen bij Noah (en ook al probeer ik van niet soms ook bij mij).

Het huis

Onze achtertuin

Het is hier heerlijk rustig op dit eiland, midden in de natuur. Er is veel groen om ons heen en er zijn heel veel vogels. Als we een buiten zijn zien we regelmatig roofvogels zweven in de blauwe lucht, ook hebben vanuit het vliegtuig een heleboel buffels gespot. Prachtig om te zien hoe ze door het water waden.


Zo'n soort kikker zwom rondjes in onze toiletpot

In de straat waar wij wonen zijn heel veel honden, dit zijn beschermers van sommige Yolgnu (Aboriginal) mensen en helaas worden ze niet zo behandeld als wij met onze honden doen. Ze zijn daarom half wild en als ik naar buiten ga moet ik altijd een stok mee nemen omdat ze regelmatig agressief zijn. Noah wil ze steeds aaien dus ik doe mijn best om hem in bedwang te houden want zelfs de Yolgnu mensen jagen de hond snel weg als ze zien dat Noah ernaar toe loopt, gewoon voor de zekerheid, ze kunnen zo bijten... Elke nacht worden we een of twee keer opgeschrikt door een horde honden die vechtend en luid blaffend en jankend als wolven langs ons raam rennen. Nooit geweten dat ik het in me had om te verlangen een hond te schieten!

Op donderdag om 4 uur volg ik taal les bij een Aboriginal vrouw samen met wat andere blanken. Afgelopen week zaten we allemaal braaf te wachten vanaf 4 uur tot onze lerares uiteindelijk om 5 uur aankwam lopen en ons les ging geven. Ze had om kwart voor 4 honger en ging eerst even wat eten. Tja als je dan zelf graag het eten om 6 uur op tafel wilt hebben voor je hongerige hardwerkende man en je zoon wat doe je dan?

Al met al denk ik dat het nog wel een poosje zal duren voordat ik me hier thuis voel en gewend raak aan het leven hier.

Instagram

...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...