...
...
...

Afgelopen week was geen makkelijke week. Het weer was slecht, maar dat betekent niet automatisch dat vluchten worden gecancelled.

Woensdagmorgen begint met het ontdekken van een kale plek op het neuswiel. Na overleg met de monteurs moet het vliegtuig vandaag naar de hoofdbasis Gove. (200 km verderop) Mijn programma brengt me er echter niet in de buurt. Gelukkig kan het makkelijk worden opgelost door van programma te wisselen met de piloot van een nabijgelegen basis. Die neemt mijn vluchten over en ik vertrek met zijn patiënten naar het ziekenhuis in Gove. Daar zal het neuswiel mooi kunnen worden verwisseld.

Onderweg wordt het weer slechter. De bewolking komt steeds lager te hangen en door regen en mist wordt het zicht beperkt. Het is nu niet meer mogelijk hoger dan 150 m (wettelijk minimum hoogte) te vliegen en het zicht wordt ernstig belemmerd in alle richtingen. Ik weet niet of het weer nog slechter gaat worden, of ik een zware bui voorbij vlieg die zometeen de uitweg belemmert. Alles verdwijnt in een grijze, witte brei en mijn ogen staan op steeltjes om het verschil tussen regen, mist en wolken te onderscheiden. Op deze hoogte de wolken invliegen is levensgevaarlijk, omdat ik het zicht op de grond verlies. Ik weet dan niet meer of ik hoog genoeg zit om geen bomen te raken.

Ik werk door, omdat ik graag de patiënten naar het ziekenhuis breng en gelukkig kan de vlucht tot een goed einde worden gebracht.

Donderdag, nadat ik vluchten elders heb voltooid, ben ik op weg naar Milingimbi, omdat daar passagiers staan te wachten voor mijn volgende vlucht. Het weer word slechter en slechter en ik moet zakken tot 150m hoogte, waarna er op een gegeven moment bijna niets meer te zien is vooruit. No go! Ik zet een voorzichtige draai van 180 graden in, rechtsomkeert om terug uit de misère te vliegen. Voorzichtig, omdat manoeuvreren op lage hoogte onzorgvuldigheid bestraft. Al die tijd, tot op dit ogenblik hield ik goed in de gaten dat het pad niet te nauw werd om zo'n bocht te kunnen maken.
Eerst voltooi ik een vlucht elders, waarna ik huis kan, weer Milingimbi! Een uur lang probeer ik door de regen te komen. Er onderdoor betekent laag vliegen en slecht zicht, totdat een 180 graden draai vereist is. Eroverheen betekent tussen wolkenlagen vliegen met geen duidelijk pad vooruit of omlaag. Ik begin me te realiseren dat ik vanavond niet thuis zal komen. Ik draai om en land op een basis een eind terug. Een MAF gezin verleent me gastvrij onderdak deze nacht.

Vrijdag staat de volgende uitdaging voor de deur: 65 km/h wind. In combinatie met de laaghangende bewolking besluit ik al vrij snel dat de eerste twee vluchten niet kunnen worden uitgevoerd. Dat is sneu voor de passagiers, want zij wachtten er gisteren ook al tevergeefs op.
Als de wind een sterkte bereikt van 30 km/h zijwind bij de landing, is het vliegtuig niet meer veilig. Vandaag zit de wind precies tegen de grens. Om de vliegvelden heen staan overal bomen. Bij het landen moet ik echt op mijn tenen lopen, want een windvlaag duwt me zo van de landingsbaan, of laat een vleugel of de neus van het vliegtuig plotseling zakken, als ik niet onmiddelijk corrigeer.

Zaterdag zit het vliegtuig vol met een gezin (twee volwassenen, zeven kinderen), die naar Mata Mata willen. Om daar te komen moet een aantal watervlakten worden overgestoken. MAF heeft als regel dat ik altijd moet kunnen terugzweven naar land als de motor plots stopt. Omdat de eerste baai 15 km breed is en de bewolking laag, betekent dit dat ik om de baai heen moet langs de kust.

De tweede watervlakte is de 7 km brede mond van een enorme baai. De bewolking wordt lager en lager en bij de mond aangekomen vlieg ik op 200 m hoogte. De overkant is te zien door de regen, maar dit is te laag om de oversteek te kunnen maken. Na een check van de hoeveelheid brandstof, besluit ik om een begin te maken met om de 35 km brede baai te vliegen. Het weer wordt er niet beter op. Het is vliegen op 150 m hoogte met erg slecht zicht. Een collega komt van de andere kant en komt ook in het slechte weer terecht. In zo'n situatie is botsingsgevaar reëel. Allebei volgen we de kust, in tegenovergestelde richting. De afspraak wordt gemaakt dat ik boven water blijf en mijn collega boven land. Een aantal ogenblikken later vlieg ik langs wolkenflarden beneden mijn hoogte (150 m) en word het zicht zo slecht dat rechtsomkeert maken een hele prettige oplossing wordt. Ik maakt de voorzichtige bocht en roep de collega op met de mededeling dat ik ben omgedraaid en dat botsingsgevaar niet meer aanwezig is.


Rood is de gevlogen route. Groen is de 'mooi weer' route.

Wat nu? De passagiers zitten nog steeds achterin. Ik besluit dat het genoeg is voor nu en wijk uit naar een basis een eindje terug om de situatie af te wachten en extra brandstof aan boord te nemen. Deze basis is Lake Evella.
De passagiers zijn Aboriginals. Familierelaties zijn voor Aboriginals erg belangrijk en verstrekkend. Ze hebben dan ook overal familie wonen. In zo'n geval is dat een uitkomst!  Ik sprak af dat ze hun familie in Lake Evella opzochten om wat eten te halen en om over een uur weer terug te zijn.

Na zelf te hebben geluncht en het vliegtuig te hebben bijgetankt, zijn de passagiers ik weer aan boord gegaan voor poging twee. Inmiddels was duidelijk dat de route om de baai heen dicht zat, dus probeer ik de baaimond. Daar aangekomen is de bewolking nog net zo laag (200 m), maar er zitten lichtere plekken in.
De ouders willen heel graag naar Mata Mata, omdat ze de kinderen met een ceremonie mee willen laten doen die vandaag afloopt. Na een poosje te hebben rondgecirkeld, ontstaat een klein gat tussen de wolken. Ik klim ietsje hoger, vlieg over het water heen, om direct weer onder de wolken te zakken. Aan de overkant is de bewolking echt laag en op 150 m hoogte vlieg ik verder langs de kust. Verderop ligt de bestemming en na nog wat lichte regen, land ik uiteindelijk op Mata Mata. Het gezin is blij om weer thuis te zijn!
Gelukkig kwam ik zelf deze avond ook bij Janneke en Noah thuis.

Ik hoop dat het droge seizoen snel aanbreekt.
Ondanks het moeilijke weer heb ik deze dagen 13 vluchten voltooid, met in totaal 18 uur in de lucht en 24 landingen.

Instagram

...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...